De vraag waarom ik zo graag naar Israël wilde heeft me al vele jaren bezig gehouden. Waarom op vakantie gaan naar een land, waar tot op de dag van vandaag oorlog is gevoerd, al eeuwen lang? Wetende, dat ik van oorlog gruw...

De oorsprong van mijn wens moet liggen in de Tweede Wereldoorlog en het feit, dat ik zelf midden in die afschuwelijke oorlog ben geboren. Deze oorlog en vooral wat de joden daarin is overkomen, heeft me altijd bezig gehouden.
Die belangstelling begon rond mijn dertiende levensjaar toen ik, in de jaren 50, dagelijks fietsend van mijn woonplaats Beilen naar de HBS in Assen, een keer met een Ambonees schoolvriendje meeging naar zijn huis: een bedompte barak in kamp Schattenberg, even buiten Hooghalen. Pas later ontdekte ik, dat dit kamp in de oorlog kamp Westerbork heette, waar vandaan meer dan 100.000 Nederlandse joden naar de vernietigingskampen Auschwitz en Sobibor waren afgevoerd. Ik was dus, als niet-jood, even in dit afschuwelijke doorgangskamp geweest, met bijna alles nog zoals het was in '40-'45....
En vanaf die tijd las en zag ik alles van en over de Tweede Wereldoorlog, met name ook het lot van de joden. Ik ging nog vaak naar kamp Westerbork, bezocht het Achterhuis en keek oorlogsfilms zoals Sophies choice en Schindlers list. En bezocht tijdens onze kampeervakanties in Frankrijk de invasiestranden van Normandië en kwam in concentratiekampen in Duitsland, zoals Dachau en Oranienburg.
Nadat ik in 2006 met een georganiseerde reis naar Zuid-Oost Polen ging en daar de vernietigingskampen Auschwitz en Auschwitz-Birkenau bezocht stond mijn besluit vast: ik moet in mijn leven ook nog een keer naar Israël, het beloofde land van de joden. Een land, dat heilig is voor drie wereldgodsdiensten: Jodendom, Christendom en de Islam. Wat een bijzonder land moet dat wel niet zijn, zo dacht ik.
En ja, die gedachte is uitgekomen tijdens mijn recente reis met Djoser naar Israël.

Persoonlijke gedachte: ieder weldenkend mens zou in zijn leven (als hij daartoe in staat is) een keer naar Auschwitz moeten gaan, om met eigen ogen te zien tot wat voor gruwelijkheden de mens in staat is.
En hij (of zij) zou ook Israël eens moeten bezoeken, of je nu wel of niet gelovig bent.
Om te zien, dat er na immense ellende ook een toekomst is, zelfs in de woestijn...
Maar, eerlijk is eerlijk, hoe fantastisch ze het na de oorlog ook hebben gedaan, de Israeliërs doen nu de Palestijnen ook onrecht aan, in hun beloofde land...

enkele hoogtepunten tijdens mijn reis:
bezoek aan het holocaust museum
Yad Vashem en wandelen over de
Via Dolorosa (lijdensweg),
beide in Jeruzalem
Door mij gelezen fraaie boeken over (het leven in) Israël :
1. Mijn beloofde land (De triomf en tragedie van Israël), Ari Shavit
2. Oost West (familieportretten uit Israël), Sjifra Herschberg
3. Jeruzalem trilogie, Amos Oz
4. Een verhaal van liefde en duisternis, Amos Oz.
Twee totaal verschillende kanten
van het huidige Israël:
twee muren:
een muur (de Klaagmuur in Jeruzalem) waar wordt gebeden...
en een muur (muur bij Bethlehem) waar palestijnen van joden worden gescheiden...
hieronder:
gedeelte uit het boek 'Mijn Beloofde Land' van Ari Shavit,
dat gaat over zijn bezoek aan Yad Vashem:

hieronder:
klein gedeelte uit het
boek 'Een verhaal van liefde en duisternis' van Israëls bekendste schrijver Amos Oz.
In dit sterk autobiografisch boek schrijft hij vooral over zijn jonge jeugd in Jeruzalem in de jaren 40, o.a. in onderstaand stukje.




Naar mijn Israël startpagina: ----Naar mijn Homepage: